Daan

Daan is 16 en gek op racegames en samen spelen met zijn vrienden. Met een gewone controller lukte dat niet goed, want hij kan maar één hand goed gebruiken. Daarom bouwde hij samen met een ergotherapeut en zijn vader een eigen opstelling met een joystick en schakelaars. Nu speelt hij gewoon mee in het team. Hij hoeft niet meer op de bank te kijken.

Hoe ziet jouw opstelling eruit?

“Het is een werkblad op mijn rolstoel,” vertelt Daan. “Daarop zit mijn joystick. Daarmee stuur ik de auto. Het werkblad kan ik helemaal naar mezelf toe schuiven, dus ik hoef nergens naar te reiken.”

Voor hem staat een beeldscherm op een zwenkarm. Daan kan het scherm zelf dichterbij of verder weg draaien.

“Met mijn andere hand druk ik op schakelaars. Dat zijn grote knoppen. Ik gebruik ze voor gas, rem en een extra snelheidsboost.”

Waarom werkte een gewone controller niet?

“Ik kan één hand goed gebruiken. Mijn andere hand is minder sterk en minder precies,” legt Daan uit. Een gewone controller heeft veel kleine knoppen. Die bedien je meestal met twee handen tegelijk.

“Ik miste steeds een knop. Dan reed ik de bocht uit en moesten de anderen op me wachten. Dat was niet leuk meer.”

Zijn vrienden vonden het ook jammer. Ze wilden gewoon samen spelen, maar het spel liep steeds vast op Daans controller.

Hoe hebben jullie dit uitgeprobeerd?

De ergotherapeut kwam een paar keer langs. Ze nam een tas vol joysticks en schakelaars mee. Daan probeerde ze één voor één uit. Ze keken samen wat het prettigst voelde en wat het snelst ging.

“Sommige knoppen waren te zwaar. Andere zaten te dicht bij elkaar,” zegt hij. Na elke test schreef zijn vader op wat goed ging. Zo wisten ze later nog precies waarom ze iets hadden gekozen.

“Mijn vader maakte ook de houder voor de schakelaars. Die zit nu precies op de goede plek.”

Ging het meteen goed?

“Nee, zeker niet,” zegt Daan lachend. “De eerste week raakte ik de schakelaars steeds kwijt.”

Ze zetten de schakelaars op een andere plek en maakten de joystick lichter. Zijn vader schoof de zwenkarm een stukje op en draaide hem iets naar links. Daardoor hoeft Daan zijn nek niet meer te draaien.

“Na twee weken ging het ineens vanzelf. Ik dacht niet meer na over mijn handen, alleen nog over het spel.”

Wat lukt er nu wel?

“Elke vrijdag speel ik online met mijn vrienden. We zitten in één team en praten met elkaar via een headset. Ik ben gewoon een van de jongens, en dat is precies wat ik wilde.”

Daan wint niet altijd, maar dat vindt hij niet erg. “Ik speel samen met mijn vrienden, net als iedereen.”

Wat geeft hij andere kinderen mee? “Probeer veel uit. Wat bij mij werkt, werkt misschien niet bij jou. Maar er is bijna altijd een manier.”