Sem

Sem is 13 en gamet het liefst racespellen en avontuurspellen. Zijn handen hebben weinig kracht, dus een gewone controller met veel knoppen lukte niet. Daardoor keek hij vaak toe terwijl anderen speelden. Nu gebruikt hij een bedieningskast met grote knoppen en een joystick, en losse schakelaars die hij met zijn hand of arm indrukt. Met één knop speelt hij zelf mee, in zijn eigen gamekamer, en soms samen met zijn broer.

Wanneer merkte je dat gamen lastig werd?

“Ik was een jaar of tien. Mijn vrienden kregen steeds snellere spellen. Ik kon de knoppen niet snel genoeg indrukken.”

Sem pakte de gewone controller nog wel eens op. Na tien minuten waren zijn handen moe. Dan legde hij hem weg.

“Het ging niet om de spellen. Mijn handen deden het gewoon niet lang genoeg.”

Hoe ging je daar toen mee om?

“Ik keek meestal mee. Dat was oké, maar ik wilde zelf spelen.”

Zijn moeder zag dat hij stiller werd als er werd gegamet. Samen met een begeleider zochten ze naar een andere manier. Ze probeerden een paar dingen uit. Sommige werkten niet, andere wel.

“De eerste knop was te klein. De tweede zat te ver weg. Bij de derde dacht ik: dit is hem.”

Hoe werkt jouw opstelling?

“Ik heb een kast met grote knoppen. Elke knop heeft een eigen kleur, dus ik weet precies welke ik nodig heb.”

De kast ligt op het blad van zijn rolstoel. Met de joystick stuurt Sem zijn auto. Bij sommige spellen is één schakelaar genoeg. Dan drukt hij met zijn hand of elleboog, en het spel doet de rest.

“Bij een racespel gas ik met één knop. Het spel stuurt mee in de bochten. Zo kan ik toch meedoen.”

De knoppen zijn groot en lopen soepel. Sem hoeft er niet hard op te duwen. Een lichte tik is genoeg.

Wat is er nu anders?

“Ik hoef niet meer te vragen of iemand wil wachten. Ik speel gewoon mee.”

Sem heeft zijn gamekamer zelf ingericht. Er hangen paarse en groene lampjes, en zijn kast staat altijd klaar. Op zaterdag speelt hij online met twee klasgenoten.

“Ik win lang niet altijd. Dat vind ik niet erg. Ik zit er gewoon bij, en we lachen veel.”

Zijn broer speelt soms op de bank naast hem. Dan racen ze tegen elkaar op één scherm.

Wat zou je andere kinderen willen zeggen?

“Blijf proberen. Er is bijna altijd een knop die bij jou past.”

Sem raadt aan om verschillende knoppen en schakelaars uit te proberen. Niet elke past meteen. Soms helpt het om de knop iets hoger of lager te zetten.

“En vraag om hulp bij het opzetten. Daarna kun je het zelf.”

Zelf wil Sem nog een nieuw spel proberen met twee schakelaars. Hij heeft er al zin in.