De ouders van Christiaan

Christiaan is 14 jaar en gek op gamen. Vooral racegames en spellen die hij samen met vrienden kan spelen. Door zijn lichamelijke beperking kan hij een gewone controller niet goed bedienen. Toch speelt hij inmiddels bijna dagelijks. Met een aangepaste controller, losse schakelaars en een joystick heeft hij een opstelling gevonden die bij hem past. We spreken zijn ouders over hun zoektocht, de eerste keer dat Christiaan zelfstandig kon gamen en waarom zij andere ouders vooral willen meegeven om te kijken naar wat er wél mogelijk is.

Wanneer merkten jullie dat Christiaan graag wilde gamen?

“Eigenlijk al heel jong. Zijn broer is een paar jaar ouder en zat regelmatig achter de spelcomputer. Christiaan vond dat geweldig. Hij wilde natuurlijk precies hetzelfde doen. In het begin zat hij er vooral naast en keek hij mee. Soms mocht hij een knop indrukken, maar zelfstandig spelen lukte niet.”

Dat werd steeds belangrijker toen vriendjes ook begonnen met gamen. “Op school ging het over games, wie welk level had gehaald en wat ze ’s avonds samen gingen spelen. Dan merk je ineens dat gamen voor kinderen veel meer is dan alleen entertainment. Het is ook sociaal.”

Waar liepen jullie tegenaan?

“Een standaard controller vraagt behoorlijk veel van je handen. Je moet hem vasthouden, verschillende knoppen kunnen bereiken en soms meerdere bewegingen tegelijk maken. Voor Christiaan was dat gewoon niet haalbaar.”

Zijn ouders gingen daarom zelf op zoek naar alternatieven. “We begonnen gewoon op internet. Maar dan kom je al snel in een wereld terecht met controllers, schakelaars, joysticks, houders en allerlei technische termen. We hadden geen idee wat bij Christiaan zou passen.”

Het lastigste was volgens hen dat er niet één kant-en-klare oplossing bestond. “Je zoekt eigenlijk niet naar één product. Je zoekt naar een combinatie die werkt voor jouw kind.”

Hoe ziet zijn opstelling er nu uit?

Christiaan gebruikt een aangepaste controller als basis. Daaraan zijn verschillende losse schakelaars gekoppeld. Functies die normaal onder kleine knoppen op een controller zitten, kan hij daardoor bedienen met grotere knoppen die precies op de juiste plek zijn geplaatst. Voor bepaalde bewegingen gebruikt hij een joystick.

“Het mooie is dat alles rondom Christiaan is opgebouwd. Niet andersom. We hebben gekeken welke bewegingen hij gemakkelijk kan maken en hebben daar de bediening op aangepast.” Ook de plaatsing bleek belangrijk. “Een knop een paar centimeter verplaatsen kan al enorm veel verschil maken. Dat hadden we vooraf nooit bedacht.”

Weet je nog wanneer hij voor het eerst zelfstandig speelde?

Zijn ouders beginnen meteen te lachen. “Absoluut. Hij speelde een racegame en kon voor het eerst zelf sturen én gas geven. Natuurlijk ging hij de eerste paar keer vooral tegen de vangrail, maar dat maakte helemaal niets uit. Hij deed het zelf.”

Niet veel later speelde Christiaan online met zijn broer en vrienden. “Dat was misschien nog wel belangrijker. Ineens hoorden we hem vanuit zijn kamer lachen en praten met zijn vrienden. Niemand was bezig met zijn beperking. Ze waren gewoon samen aan het gamen.”

Wat heeft aangepast gamen hem gebracht?

“Zelfstandigheid, vooral. Er zijn in het dagelijks leven best veel dingen waarbij Christiaan hulp nodig heeft. Tijdens het gamen kan hij zelf keuzes maken. Hij bepaalt wat hij speelt, met wie hij speelt en hoe.”

Maar zijn ouders zien ook dat het hem zelfvertrouwen geeft. “Als iets eerst onmogelijk lijkt en vervolgens tóch lukt, doet dat natuurlijk iets met je. Inmiddels is hij met sommige games gewoon beter dan wij.”

Gamen zorgt daarnaast voor een gedeelde interesse met leeftijdsgenoten. “Online maakt het niet uit hoe iemand een controller bedient. Je zit allemaal in hetzelfde spel. Dat maakt gamen bijzonder inclusief.”