Lotte

Lotte is 14 en gamet elke week met vrienden online. Ze speelt het liefst een spel waarin je samen een dorp bouwt en monsters verslaat. Haar armen kunnen niet lang omhoog blijven, dus een gewone controller was te zwaar. Met een joystick en een paneel met gekleurde knoppen lukt het nu wel. Ze speelt mee zoals iedereen, en haar team rekent op haar.

Wat betekent gamen voor jou?

“Gamen helpt mij om mijzelf te zijn.” Dat zegt Lotte zonder lang na te denken.

“Bij andere dingen moet ik vaak vragen of ik mee mag doen. In een game ben ik gewoon Lotte. Ik maak grapjes, ik bedenk plannen en ik mag meebeslissen. Niemand regelt iets voor mij.”

Ze speelt bijna elke avond een uurtje. Eerst het huiswerk, dan de koptelefoon op en even praten met haar vrienden.

Welk spel speel je het liefst?

Lotte speelt met drie vrienden een spel waarin ze samen een dorp bouwen en beschermen. Elke speler heeft een eigen taak.

“Ik ben de bouwer. Zij vechten en ik zorg dat er muren staan. Zonder mij is het dorp binnen een minuut weg.” Ze lacht erbij.

Het spel gaat niet te snel. Dat past goed bij haar, want ze heeft tijd om na te denken en te kiezen.

Wat was er lastig?

“Een gewone controller was te zwaar. Mijn armen werden snel moe. Na tien minuten moest ik stoppen, midden in het spel.”

Dat voelde als haar team in de steek laten. Haar vrienden zeiden dat het niet erg was. Zij vond het wel erg. Na een tijdje durfde ze het bijna niet meer te vragen als er een nieuw spel kwam.

“Ik wilde niet steeds uitleggen waarom ik weg moest. Dus soms zei ik maar dat ik geen zin had. Dat klopte niet.”

Wat is er nu anders?

Lotte heeft nu een joystick die heel licht beweegt. Haar hand kan op de steun blijven liggen. Naast haar staat een klein paneel met gekleurde knoppen.

“Rood is springen en blauw is bouwen. Ik hoef alleen met mijn vingers te tikken. Dat is veel minder zwaar.”

Samen met haar vader probeerde ze een paar weken uit wat het prettigst voelt. De knoppen kregen steeds een andere plek, tot alles goed binnen bereik lag. Nu speelt ze makkelijk een uur achter elkaar, en ze is nog steeds niet moe.

Weten de anderen dat je in een rolstoel zit?

“Sommigen wel, anderen niet. In een game ziet niemand mijn rolstoel. Ze zien mijn personage en ze horen mijn stem.”

Lotte houdt het niet geheim. Als iemand het vraagt, vertelt ze het gewoon. Ze legt uit hoe haar opstelling werkt, en soms wil een vriend het ook proberen.

“Dan zeggen ze: oh, wat goed. En dan gaan we weer verder met bouwen. Meer hoeft er niet te gebeuren.”